☆ English ☆ Deutsch ☆ Español ☆ Française ☆ Ελληνικά ☆ Italiano ☆ Türkçe ☆

Primeiro de Maio! Primeiro de Maio!

Auto-organização contra o autoritarismo, o fascismo e as ditaduras!

A estratégia de mobilizar as pessoas com base na ansiedade econômica e cultural e construir um nacionalismo baseado na identidade para ganhar poder é descrita de várias formas como nacionalismo majoritário, autoritarismo populista ou populismo de direita.

Fonte: What Do Populist Authoritarians Do When They Rule? por Kamal Mitra Chenoy,  EPW.in

Os movimentos autoritários e de direita estão ganhando força em todo o mundo e mais governos autoritários estão chegando ao poder. Os desenvolvimentos variam de uma influência crescente de movimentos políticos reacionários (por exemplo, na Alemanha, no Reino Unido, na Dinamarca, em Israel e na França) a regimes cada vez mais autocráticos e oligárquicos (por exemplo, na Argentina, nos EUA, na Hungria, na Áustria, nas Filipinas, na Indonésia, em Hong Kong, na Itália, na Nicarágua, na Rússia, na Índia, na Turquia e em Bangladesh), bem como em Estados totalmente repressivos e autoritários (por exemplo, no Myanmar).
Embora seja necessário analisar os contextos históricos locais para entender completamente os desenvolvimentos autoritários, há pontos em comum importantes. Uma característica comum é a fusão dos interesses do capital organizado com um Estado-nação repressivo. Os primeiros alvos geralmente são as pessoas trans. Depois que Milei assumiu o poder na Argentina, elas foram as primeiras a serem demitidas de empregos no setor público. Desenvolvimentos semelhantes podem ser observados na Itália, com Meloni da Fratelli d’Italia no poder. Aqui as pessoas trans também foram atacadas pelo governo de direita. Eles restringem o acesso a cuidados médicos para a transição de gênero, especialmente para os jovens.

O autoritarismo descreve “ideologias de desigualdade”, como racismo, sexismo, nacionalismo, classismo e chauvinismo. É um fenômeno social, cultural, político e econômico. Olhando para o mundo atual, podemos certamente falar de um despertar do autoritarismo.

Crise após crise atrás de crise. As inseguranças sociais e econômicas criam condições de vida precárias para muitas pessoas. A oferta de ideias autoritárias é uma promessa de segurança: você tem um lugar no mundo e pode direcionar sua frustração contra os mais fracos. Um sistema cada vez mais instável é mantido pelas forças do Estado. Portanto, a disseminação do autoritarismo não é apenas um movimento de cima para baixo, ou seja, uma conspiração das elites, nem um “levante de baixo para cima”.
Para ganhar poder, os políticos reacionários usam a retórica de ser contra o sistema, as preocupações com a segurança pública e as acusações de criminalidade (por exemplo, contra a oposição, a sociedade civil e as minorias sociais) como pretexto para restringir as liberdades, muitas vezes com o apoio de elites arraigadas. Os primeiros anos da industrialização já viram a demonização e a repressão estatal dos pobres, dos indigentes, dos movimentos políticos dos trabalhadores – qualquer pessoa que não fizesse parte de uma força de trabalho assalariada dócil. Quando as lutas sociais ganham espaço democrático, o capital organizado está disposto a sacrificar os direitos humanos para reprimir o trabalho.
As democracias (neo)liberais não são garantia de um futuro livre de autoritarismo. O antiautoritarismo deve ir além da simples “defesa da democracia”.

Para muitos países do chamado Sul global, o liberalismo no Norte global tem significado mais frequentemente tirania do que democracia. Afinal, as democracias liberais modernas foram construídas com base na escravidão, bem como na desumanização e no genocídio dos povos indígenas. Elas prosperaram e continuam a prosperar com a extração brutal de recursos e, atualmente, estão por trás de um regime de fronteira que considera dezenas de milhares de migrantes que morrem tentando atravessar fronteiras militarizadas como essencialmente “descartáveis”. Essa desumanização das pessoas para exercer o poder é parte integrante do modo atual do capitalismo.

Não podemos conquistar um mundo melhor esperando que a pessoa certa seja eleita – ou que a pessoa errada seja expulsa. Temos que nos organizar e lutar. Lutar para transformar a sociedade, para transformar o mundo, organizando-nos em nossos locais de trabalho, escolas e bairros.

Além de combater as tendências autoritárias, nosso objetivo é superar as raízes dos problemas: o sistema salarial e o próprio capitalismo. Lutamos pela construção de um mundo organizado por e para nossa classe,
um mundo que funcione em harmonia com a terra.

Vamos nos organizar para moldar o discurso público. Vamos nos organizar para propagar narrativas que se oponham aos desenvolvimentos autoritários e lutar por uma vida melhor para o povo da classe trabalhadora, por uma semana de trabalho de 30 horas (sem redução de salário) e por boas aposentadorias públicas controladas pelos próprios trabalhadores, que permitam uma vida digna. Pela união dos trabalhadores do mundo!

Convocamos a solidariedade global da classe trabalhadora no Primeiro de Maio – e todos os dias!

Libertem todos os antifas!

#globalmayday2025
#1world1struggle

Página principal do GMD25: globalmayday.net

☆ English ☆ Deutsch ☆ Español ☆ Française ☆ Italiano ☆ Português ☆ Türkçe ☆

Πρωτομαγιά! Πρωτομαγιά!

Αυτοοργάνωση εναντίον αυταρχισμού, φασισμού, και δικτατοριών!

Η στρατηγική της κινητοποίησης των ανθρώπων στη βάση του οικονομικού και πολιτισμικού άγχους και της οικοδόμησης εθνικισμού που βασίζεται στην ταυτότητα για την απόκτηση εξουσίας περιγράφεται ποικιλοτρόπως ως πλειοψηφικός εθνικισμός, λαϊκιστικός αυταρχισμός ή δεξιός λαϊκισμός (RWP).

Πηγή: Τι κάνουν οι λαϊκιστές εξουσιαστές όταν κυβερνούν; του Kamal Mitra Chenoy, EPW.in

Τα αυταρχικά και δεξιά κινήματα ενισχύονται σε όλο τον κόσμο και περισσότερες αυταρχικές κυβερνήσεις έρχονται στην εξουσία. Οι εξελίξεις κυμαίνονται από την αυξανόμενη επιρροή αντιδραστικών πολιτικών κινημάτων (π.χ. στη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Δανία, το Ισραήλ και τη Γαλλία) σε ολοένα και πιο αυταρχικά και ολιγαρχικά καθεστώτα (π.χ. στην Αργεντινή, τις ΗΠΑ, την Ουγγαρία, την Αυστρία, τις Φιλιππίνες, την Ινδονησία, το Χονγκ Κονγκ, την Ιταλία, τη Νικαράγουα, τη Ρωσία, την Ινδία, την Τουρκία και το Μπαγκλαντές) καθώς και άκρως κατασταλτικά και αυταρχικά κράτη (π.χ. στη Μιανμάρ).

Αν και είναι απαραίτητο να δούμε τα ιστορικά πλαίσια στο πεδίο για να κατανοήσουμε πλήρως τις αυταρχικές εξελίξεις, υπάρχουν σημαντικά κοινά σημεία. Κοινό χαρακτηριστικό είναι η συγχώνευση οργανωμένων κεφαλαιουχικών συμφερόντων με ένα κατασταλτικό εθνικό κράτος. Οι πρώτοι στόχοι είναι συχνά τα τρανς άτομα. Αφού ο Milei ανέλαβε την Αργεντινή, ήταν τα πρώτα που απολύθηκαν από θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα. Παρόμοιες εξελίξεις παρατηρούνται και στην Ιταλία, με την Meloni του Fratelli d’Italia στην εξουσία. Εδώ τα τρανς άτομα δέχθηκαν επίσης επίθεση από τη δεξιά κυβέρνηση. Περιορίστηκε η πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη για τη μετάβαση του φύλου, ειδικά για τα νεαρά άτομα.

Ο αυταρχισμός περιγράφει «ιδεολογίες ανισότητας», όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, ο εθνικισμός, οταξισμός
και ο σοβινισμός. Είναι ένα κοινωνικό, πολιτιστικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο. Κοιτάζοντας τον κόσμο σήμερα, μπορούμε σίγουρα να μιλήσουμε για αφύπνιση του αυταρχισμού.

Μια κρίση μετά την άλλη. Οι κοινωνικές και οικονομικές ανασφάλειες διαμορφώνουν επισφαλείς συνθήκες διαβίωσης για πολλούς ανθρώπους. Η προσφορά αυταρχικών ιδεών είναι μια υπόσχεση ασφάλειας: έχετε μια θέση στον κόσμο και μπορείτε να κατευθύνετε την απογοήτευσή σας στους πιο αδύναμους. Ένα όλο και πιο ασταθές σύστημα διατηρείται από τις κρατικές δυνάμεις. Επομένως, η εξάπλωση του αυταρχισμού δεν είναι απλώς ένα κίνημα από τα πάνω, δηλαδή μια συνωμοσία των ελίτ, ούτε μια «εξέγερση από τα κάτω».
Για να αποκτήσουν εξουσία, αντιδραστικοί πολιτικοί χρησιμοποιούν αντισυστημική ρητορική, ανησυχίες για τη δημόσια ασφάλεια και κατηγορίες για εγκληματικότητα (π.χ. κατά της αντιπολίτευσης, της κοινωνίας των πολιτών και των κοινωνικών μειονοτήτων) ως πρόσχημα για να περιορίσουν τις ελευθερίες, συχνά με την υποστήριξη εδραιωμένων ελίτ.
Τα πρώτα χρόνια της εκβιομηχάνισης είδαν ήδη τη δαιμονοποίηση και την κρατική καταστολή των φτωχών, των άπορων, πολιτικών κινημάτων των εργαζομένων – οποιουδήποτε δεν ήταν μέρος ενός πειθήνιου μισθωτού εργατικού δυναμικού. Μόλις οι κοινωνικοί αγώνες κερδίσουν τον δημοκρατικό χώρο, το οργανωμένο κεφάλαιο είναι πρόθυμο να θυσιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα για να καταστείλει την εργασία.

Οι (νεο)φιλελεύθερες δημοκρατίες δεν είναι εγγυητές για ένα μέλλον απαλλαγμένο από αυταρχισμό. Ο αντιαυταρχισμός πρέπει να υπερβαίνει την απλή «υπεράσπιση της δημοκρατίας».

Για πολλές χώρες του λεγόμενου παγκόσμιου Νότου, ο φιλελευθερισμός στον παγκόσμιο Βορρά σημαίνει πιο συχνά τυραννία παρά δημοκρατία. Άλλωστε, οι σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες οικοδομήθηκαν πάνω στη σκλαβιά καθώς και στην απανθρωποποίηση και τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών. Ευδοκίμησαν και συνεχίζουν να το κάνουν με τη βάναυση εξόρυξη πόρων και σήμερα στέκονται πίσω από ένα συνοριακό καθεστώς που θεωρεί δεκάδες χιλιάδες μετανάστες που πεθαίνουν προσπαθώντας να περάσουν τα στρατιωτικοποιημένα σύνορα ως ουσιαστικά «ανθρώπους μιας χρήσης». Αυτή η απανθρωποποίηση των ατόμων προκειμένου να ασκήσουν εξουσία είναι αναπόσπαστο μέρος της σημερινής μορφής του καπιταλισμού.

Δεν μπορούμε να κερδίσουμε έναν καλύτερο κόσμο περιμένοντας να ψηφιστεί το σωστό άτομο – ή να καταψηφιστεί το λάθος άτομο. Πρέπει να οργανωθούμε και να παλέψουμε. Αγώνας για τη μεταμόρφωση της κοινωνίας. να μεταμορφώσουμε τον κόσμο οργανώνοντας τους χώρους εργασίας, τα σχολεία μας, τις γειτονιές μας.

Εκτός από την αντιμετώπιση των αυταρχικών τάσεων, στόχος μας είναι να αντιμετωπίσουμε τις ρίζες των προβλημάτων: το μισθολογικό σύστημα και τον ίδιο τον καπιταλισμό. Αγωνιζόμαστε για την οικοδόμηση ενός κόσμου που οργανώνεται από και για την τάξη μας, που λειτουργεί σε αρμονία με τη γη.

Ας οργανωθούμε για να διαμορφώσουμε τον δημόσιο λόγο. Ας οργανωθούμε για να διαδώσουμε αφηγήσεις που αντιτίθενται στις εξουσιαστικές εξελίξεις και ας αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, για μια εβδομάδα εργασίας 30 ωρών (χωρίς μείωση μισθού) και για καλές δημόσιες συντάξεις που ελέγχονται από τους ίδιους τους εργαζόμενους, που επιτρέπουν μια αξιοπρεπή ζωή. Εργατά του Κόσμου Ενωθείτε!

Καλούμε για παγκόσμια αλληλεγγύη της εργατικής τάξης την Πρωτομαγιά – και κάθε μέρα!

Λευτεριά σε όλους τους αντιφασίστες!

#globalmayday2025
#1world1struggle

Πρόσκληση για δράση: globalmayday.net

Since 2017 efforts to connect May Day activities worldwide take place through the Global May Day network. Also this year unions will unite within a common framework for a Global May Day 2025. A call to action is ready, materials such as posters and stickers are online. Join this meeting on April 19th (Saturday) for final coordinations and to announce your local May Day activities!

Everyone sympathising with the Global May Day self-conception is invited to participate!

Details on how to join the meeting are listed below.

☆ English ☆ Deutsch ☆ Française ☆ Ελληνικά ☆ Italiano ☆ Português ☆ Türkçe ☆

¡May Day! ¡May Day!

¡Autoorganización contra el autoritarismo, el fascismo y las dictaduras!

La estrategia de movilizar a las personas sobre la base de la ansiedad económica y cultural, y construir un nacionalismo identitario para obtener poder, se describe de varias formas: nacionalismo mayoritario, autoritarismo populista o populismo de derecha (PDD).

Fuente: ¿Qué hacen los autoritarios populistas cuando gobiernan? por Kamal Mitra Chenoy, EPW.in

Los movimientos autoritarios y de derecha están ganando fuerza en todo el mundo, y cada vez más gobiernos autoritarios están llegando al poder. Estos desarrollos van desde el creciente poder de movimientos políticos reaccionarios (por ejemplo, en Alemania, Reino Unido, Dinamarca, Israel y Francia) hasta regímenes cada vez más autocráticos y oligárquicos (por ejemplo, en Argentina, EE.UU., Hungría, Austria, Filipinas, Indonesia, Hong Kong, Italia, Nicaragua, Rusia, India, Turquía y Bangladesh), así como estados abiertamente represivos y autoritarios (por ejemplo, en Myanmar).
Aunque es necesario considerar los contextos históricos locales para comprender plenamente los desarrollos autoritarios, existen similitudes importantes. Una característica común es la fusión de los intereses del capital organizado con un Estado nacional represivo. Las personas trans suelen ser uno de los primeros objetivos. Tras la llegada de Milei al poder en Argentina, fueron las primeras en ser despedidas del sector público. Se han observado desarrollos similares en Italia, con Meloni de Fratelli d’Italia en el poder. Allí también se atacó a las personas trans desde el gobierno de derecha. Se restringe el acceso a la atención médica para la transición de género, especialmente para los jóvenes.

El autoritarismo describe “ideologías de desigualdad” como el racismo, el sexismo, el nacionalismo, el clasismo y el chovinismo. Es un fenómeno social, cultural, político y económico. Al observar el mundo actual, sin duda podemos hablar de un resurgimiento del autoritarismo.

Crisis tras crisis tras crisis. Las inseguridades sociales y económicas dan forma a condiciones de vida precarias para muchas personas. La oferta de ideas autoritarias promete seguridad: tienes un lugar en el mundo y puedes dirigir tu frustración hacia quienes son más débiles. Un sistema cada vez más inestable se sostiene por medio de fuerzas estatales. Por lo tanto, la expansión del autoritarismo no es solo un movimiento “desde arriba”, es decir, una conspiración de las élites, ni un “levantamiento desde abajo”.

Para alcanzar el poder, los políticos reaccionarios utilizan retórica antisistema, preocupaciones por la seguridad pública y acusaciones de criminalidad (por ejemplo, contra la oposición, la sociedad civil y las minorías sociales) como pretexto para restringir libertades, a menudo con el apoyo de élites arraigadas.
Los primeros años de la industrialización ya vieron la demonización y represión estatal de los pobres, indigentes, y movimientos políticos obreros: cualquiera que no formara parte de una fuerza laboral dócil. Una vez que las luchas sociales ganan espacio democrático, el capital organizado está dispuesto a sacrificar los derechos humanos para reprimir a la clase trabajadora.
Las democracias (neo)liberales no garantizan un futuro libre de autoritarismo. El antiautoritarismo debe ir más allá de simplemente “defender la democracia”.

Para muchos países del llamado Sur Global, el liberalismo del Norte Global ha significado más a menudo tiranía que democracia. Al fin y al cabo, las democracias liberales modernas se construyeron sobre la esclavitud, así como sobre la deshumanización y el genocidio de los pueblos indígenas. Prosperaron y siguen prosperando sobre la brutal extracción de recursos, y hoy respaldan un régimen fronterizo que considera a decenas de miles de migrantes que mueren al intentar cruzar fronteras militarizadas como básicamente “desechables”. Esta deshumanización de personas para ejercer el poder es parte integral del modo actual de capitalismo.

No ganaremos un mundo mejor esperando que llegue la persona correcta al poder – o que salga la persona equivocada. Tenemos que organizarnos y luchar. Luchar para transformar la sociedad; transformar el mundo organizándonos en nuestros lugares de trabajo, nuestras escuelas, nuestros barrios.

Además de contrarrestar las tendencias autoritarias, nuestro objetivo es superar las raíces de los problemas: el sistema salarial y el capitalismo mismo. Luchamos por la construcción de un mundo organizado por y para nuestra clase, uno que funcione en armonía con la tierra.

Organicémonos para dar forma al discurso público. Organicémonos para propagar narrativas que se opongan a los desarrollos autoritarios y luchar por una vida mejor para la clase trabajadora, por una semana laboral de 30 horas (sin reducción salarial) y por buenas pensiones públicas gestionadas por los propios trabajadores, que permitan una vida digna.

¡Trabajadores y trabajadoras del mundo, uníos!
¡Llamamos a la solidaridad global de la clase trabajadora este Primero de Mayo – y todos los días!

¡Libertad para todos los antifascistas!

#globalmayday2025
#1world1struggle

Página principal de Global May Day 2025

☆ English ☆ Deutsch ☆ Español ☆ Française ☆ Ελληνικά ☆ Português ☆ Türkçe ☆

MAY DAY! MAY DAY!

Auto-organizzazione contro autoritarismo, fascismo e dittature!

La strategia di mobilitare le persone sulla base dell’ansia economica e culturale e costruire un nazionalismo identitario per conquistare il potere è descritta in vari modi: nazionalismo maggioritario, autoritarismo populista o populismo di destra.

Fonte: Cosa fanno gli autoritari populisti quando governano? di Kamal Mitra Chenoy, EPW.in

Movimenti autoritari e di destra stanno guadagnando forza in tutto il mondo e sempre più governi autoritari stanno salendo al potere. Gli sviluppi vanno dall’influenza crescente dei movimenti politici reazionari (ad esempio in Germania, Regno Unito, Danimarca, Israele e Francia) a regimi sempre più autocratici e oligarchici (ad esempio in Argentina, USA, Ungheria, Austria, Filippine, Indonesia, Hong Kong, Italia, Nicaragua, Russia, India, Turchia e Bangladesh) fino a stati apertamente repressivi e autoritari (ad esempio in Myanmar).
Sebbene sia necessario guardare ai contesti storici locali per comprendere pienamente gli sviluppi autoritari, ci sono importanti elementi comuni. Una caratteristica comune è la fusione degli interessi del capitale organizzato con uno Stato nazionale repressivo. Le persone trans sono spesso i primi bersagli. Dopo l’ascesa al potere di Milei in Argentina, sono state le prime a essere licenziate dal settore pubblico. Sviluppi simili si osservano in Italia, con Meloni di Fratelli d’Italia al governo. Anche qui le persone trans sono state attaccate dal governo di destra. Viene limitato l’accesso alle cure mediche per la transizione di genere, in particolare per i giovani.

L’autoritarismo descrive “ideologie della disuguaglianza” come razzismo, sessismo, nazionalismo, classismo e sciovinismo. È un fenomeno sociale, culturale, politico ed economico. Guardando al mondo oggi, possiamo certamente parlare di un risveglio dell’autoritarismo.

Crisi dopo crisi dopo crisi. Le insicurezze sociali ed economiche creano condizioni di vita precarie per molte persone. Le idee autoritarie offrono la promessa di sicurezza: hai un posto nel mondo e puoi sfogare la tua frustrazione contro i più deboli. Un sistema sempre più instabile viene mantenuto attraverso le forze statali. La diffusione dell’autoritarismo non è quindi solo un movimento “dall’alto”, cioè una cospirazione delle élite, né una “rivolta dal basso”.
Per ottenere potere, i politici reazionari usano retorica anti-sistema, preoccupazioni per la sicurezza pubblica e accuse di criminalità (ad esempio contro l’opposizione, la società civile e le minoranze sociali) come pretesto per restringere le libertà, spesso con il sostegno delle élite consolidate.

Già nei primi anni dell’industrializzazione si assisteva alla demonizzazione e alla repressione statale dei poveri, degli indigenti, dei movimenti politici operai – chiunque non facesse parte di una forza lavoro obbediente. Una volta che le lotte sociali conquistano spazi democratici, il capitale organizzato è pronto a sacrificare i diritti umani per reprimere il lavoro.

Le democrazie (neo)liberali non garantiscono un futuro libero dall’autoritarismo. L’anti-autoritarismo deve andare oltre la semplice “difesa della democrazia”.
Per molti paesi del cosiddetto Sud Globale, il liberalismo del Nord Globale ha significato più spesso tirannia che democrazia. Le moderne democrazie liberali, dopotutto, sono state costruite sulla schiavitù e sulla disumanizzazione e genocidio dei popoli indigeni. Sono fiorite, e continuano a farlo, grazie all’estrazione brutale di risorse e oggi sostengono un regime di frontiera che considera decine di migliaia di migranti morti nel tentativo di attraversare confini militarizzati come essenzialmente “usa e getta”. Questa disumanizzazione delle persone per esercitare potere è parte integrante dell’attuale modalità capitalista.

Non vinceremo un mondo migliore aspettando che venga eletto il politico giusto – o che venga cacciato quello sbagliato. Dobbiamo organizzarci e lottare. Lottare per trasformare la società; per trasformare il mondo organizzandoci nei luoghi di lavoro, nelle scuole, nei quartieri.

Oltre a contrastare le tendenze autoritarie, il nostro obiettivo è superare le radici dei problemi: il sistema salariale e il capitalismo stesso. Lottiamo per costruire un mondo organizzato dalla e per la nostra classe, che viva in armonia con la terra.

Organizziamoci per plasmare il discorso pubblico. Organizziamoci per diffondere narrazioni contrarie agli sviluppi autoritari e lottare per una vita migliore per la classe lavoratrice, per una settimana lavorativa di 30 ore (senza riduzione salariale) e per buone pensioni pubbliche gestite dai lavoratori stessi, che permettano una vita dignitosa. Lavoratori e lavoratrici di tutto il mondo, unitevi!

Chiamiamo alla solidarietà globale della classe lavoratrice per il Primo Maggio – e ogni giorno!

Libertà per tutti gli antifascisti!

#globalmayday2025
#1world1struggle

pagina principale del Global May Day 2025

☆ English ☆ Deutsch ☆ Español ☆ Française ☆ Ελληνικά ☆ Italiano ☆ Português ☆

MAY DAY! MAY DAY!

Otoriterliğe, faşizme ve diktatörlüğe karşı öz örgütlenme!

„İnsanları ekonomik ve kültürel korkular temelinde harekete geçirme ve iktidarı ele geçirmek için kimlik temelli bir milliyetçilik inşa etme stratejisine çoğunlukçu milliyetçilik, popülist otoriterlik veya sağ popülizm (RWP) denir.“

Kaynak: What Do Populist Authoritarians Do When They Rule? (“Popülist Otoriterler Yönettiklerinde Ne Yaparlar?”) Kamal Mitra Chenoy, EPW.in

Otoriter ve sağcı hareketler dünya çapında güç kazanmakta ve giderek daha fazla otoriter hükümet iktidara gelmektedir. Gelişmeler, reaksiyoner siyasi hareketlerin artan etkisinden (örneğin Almanya, Birleşik Krallık, Danimarka, İsrail ve Fransa’da), giderek artan otokratik ve oligarşik rejimlere (örneğin Arjantin, ABD, Macaristan, Avusturya, Filipinler, Endonezya, Hong Kong, İtalya, Nikaragua, Rusya, Hindistan, Türkiye ve Bangladeş’te) ve son derece baskıcı ve otoriter devletlere (örneğin Myanmar’da) kadar uzanmaktadır.

Otoriter gelişmeleri tam olarak anlamak için yerel tarihsel bağlamlara bakmak gerekse de, dünya çapında önemli ortak noktalar vardır. Bu özelliklerden biri, örgütlü sermaye çıkarlarının baskıcı bir ulus devlet ile birleşmesidir. İlk hedefler genellikle trans bireylerdir. Arjantin’de Milei’nin iktidara gelmesinin ardından, kamu hizmetinden ilk ihraç edilenler onlar olmuştur. Benzer gelişmeler Fratelli d’Italia’dan Meloni’nin iktidarda olduğu İtalya’da da gözlemlenebilir. Burada da trans* bireyler sağcı hükümetin saldırısı altındadır. Özellikle gençlerin cinsiyet değiştirmeye yönelik tıbbi bakım hizmetlerine erişimi kısıtlanıyor.

Otoriterlik, ayni ırkçılık, cinsiyetçilik, milliyetçilik, sınıfçılık ve şovenizm gibi, “eşitsizlik ideolojilerini” ifade eder.
Sosyal, kültürel, siyasi ve ekonomik bir olgudur. Günümüz dünyasına baktığımızda, kesinlikle bir otoriterliğin uyanışından söz edebiliriz.

Bir kriz diğerini takip ediyor. Sosyal ve ekonomik belirsizlikler pek çok insanın güvencesiz yaşam koşullarını belirliyor. Otoriter fikirler bir güvenlik vaadidir: İnsanların dünyada sözde bir yeri vardır ve hınçlarını daha zayıf insanlardan çıkarabilirler. Giderek dengesizleşen bir sistem devlet güçleri tarafından sürdürülmektedir. Dolayısıyla otoriterliğin yayılması ne sadece yukarıdan gelen bir harekettir, yani elitlerin bir komplosu, ne de “aşağıdan gelen bir ayaklanmadır”.

Reaksiyoner politikacılar, iktidara gelebilmek için sistem karşıtı söylemleri, kamu güvenliğine ilişkin endişeleri ve (örneğin muhalefete, sivil topluma ve sosyal azınlıklara yönelik) suç iddialarını, genellikle ekonomik elitlerin desteğiyle, özgürlükleri kısıtlamak için bir bahane olarak kullanmaktadır.

Sanayileşmenin ilk yıllarında bile, yoksullar, muhtaçlar ve siyasi işçi hareketleri – başka bir deyişle, itaatkâr bir maaşlı çalışan olmayan herkes – devlet tarafından şeytanlaştırıldı ve bastırıldı. Toplumsal mücadeleler demokratik bir alan kazanır kazanmaz, örgütlü sermaye hareketi bastırmak için insan haklarını feda etmeye hazırdır
(Neo)liberal demokrasiler otoriterlikten arınmış bir geleceğin garantisi değildir. Otoriterlik karşıtlığı sadece “demokrasiyi savunmanın” ötesine geçmelidir.

Küresel Güney olarak adlandırılan bölgedeki pek çok ülke için küresel Kuzey’deki liberalizm demokrasiden ziyade tiranlık anlamına gelmiştir. Ne de olsa modern liberal demokrasiler kölelik ve yerli halkın insanlıktan çıkarılması ve öldürülmesi üzerine inşa edilmiştir. Kaynakların acımasızca sömürülmesiyle geliştiler ve gelişmeye devam ediyorlar ve bugün askerileştirilmiş sınırları geçmeye çalışırken ölen on binlerce insanı esasen “gereksiz” olarak gören bir sınır rejiminin arkasında duruyorlar. İktidar için yapılan bu insanlıktan çıkarma kapitalizmin mevcut biçiminin ayrılmaz bir parçasıdır.

Doğru kişinin seçilmesini ya da yanlış kişinin seçilmemesini bekleyerek daha iyi bir dünyaya ulaşamayız. Örgütlenmeli ve mücadele etmeliyiz. Toplumu değiştirmek için mücadele etmeli; işyerlerimizde, okullarımızda, mahallelerimizde örgütlenerek dünyayı değiştirmeliyiz.

Amacımız sadece otoriter eğilimlerle mücadele etmek değil, aynı zamanda sorunların köklerini de aşmaktır: ücretli emek sistemi ve kapitalizmin bizzat kendisi. Sınıfımız tarafından ve sınıfımız için örgütlenen ve Dünya gezegeniyle uyum içinde işleyen bir dünya inşa etmek için mücadele ediyoruz.

Kamusal söylemi şekillendirmek için örgütlenelim. Otoriter gelişmelere karşı çıkan ve işçi sınıfı için daha iyi bir yaşam, 30 saatlik bir hafta (ücret kesintileri olmadan) ve işçilerin kendileri tarafından kontrol edilen ve onurlu bir şekilde yaşamalarını sağlayan iyi bir kamu emeklilik sistemi için mücadele eden anlatıları yaymak için örgütlenelim. Dünyanın ücretli çalışanları birleşin!

İşçi sınıfını 1 Mayıs’ta – ve diğer her gün – dünya çapında dayanışmaya çağırıyoruz!

Tüm antifalar için özgürlük!

#globalmayday2025
#1world1struggle

Global 1 Mayıs 2025 ana sayfası